Do poniedziałku, doktorze Vega.
-Do widzenia. -Do widzenia.
No dobra.
Do środka.
Gdzie jest Adam Radford?
Nic mu nie jest. Zostawiłam go całego. Policja go znalazła.
Spodziewasz się jeszcze kogoś?
O szóstej przychodzi personel sprzątający.
Dobrze. Usiądź.
Nie ruszaj się.
Dlaczego to robisz?
Potrzebuję twojej pomocy i muszę zyskać trochę czasu.
Stopy razem.
Gdzie są moje akta?
Tam.
Zamknięte. Gdzie jest klucz?
W biurku. Pierwsza... Właśnie.
Czego szukasz?
Wszyscy sądzą, że to ja za tym stoję, a to przysłania im prawdę.
Za tym stoi ktoś inny. Myślałam, że Radford
odpowie na kilka pytań. I tak było.
Właściwie to coś mi podpowiedział i musisz mi pomóc to zrozumieć.
Słuchaj. Nie sądzę, że zabiłaś tych ludzi.
Ale radzę ci, żebyś oddała się w ręce policji.
Nie mogę.
Jestem zbyt blisko rozwiązania tej sprawy.
Potrzebna mi twoja pomoc.
Jak mogę pomóc?
Krwawiące oko.
To miejsce.
Tylko nie pamiętam, gdzie. Widziałam je, gdy byłam dzieckiem.
Tylko...
Czy kiedyś o nim mówiłam?
Nie... Możesz przejrzeć swoje akta,
ale nie przypominam sobie.
Myślisz, że to miejsce ma coś wspólnego z twoim uprowadzeniem?
Nie wiem. Dowiem się, gdy je zobaczę.
Jasne.
Poproszę cię, żebyś zrobiła coś,
co może wydawać się niemożliwe,
biorąc pod uwagę stan, w którym się obecnie znajdujesz.
Hej! Przestań.
I oddychaj.
Dziękuję. Odpręż się.
Dobrze.
Dziękuję.
Odpręż się.
Skup się na swojej wizji.
Nie spiesz się.
Właśnie tak.
Dobrze.
Wszystko w porządku?
Tak. Będzie.
To tylko draśnięcie.
Dzięki za tamto.
Jasne.
Bez kamizelki?
Nie sądziłem, że wejdę w strzelaninę.
Chyba znasz ją lepiej niż ja.
Chciałem zatrzymać ją żywą.
Gdyby się dało.
To chyba tyle.
Opisz swoją wizję.
Opisz miejsce, którego szukamy.
To drzewo.
Jest gładkie i białe.
To osika.
Jestem tam z innymi dziećmi.
Z sierocińca?
Tak.
Kręcimy się wokół drzewa.
Śpiewamy.
Jestem z przyjaciółmi.
Jestem szczęśliwa.
Zostań tam. Oddychaj. Głęboko. Rytmicznie.
Zostań tam ze swoimi przyjaciółmi.
Opada mgła.
Dziękuję.
Wiesz, gdzie to jest?
Tak. Ale wiesz, że nie mogę ci powiedzieć.
Masz obowiązek powiadomić policję.
-Nie. -A ja naprawdę potrzebuję przewagi.
No dobrze... Hej!
Personel sprzątający przychodzi o szóstej.
Tak jest.
Sądzę, że ktoś już się tym zajmuje.
Jasne.
Gratuluję.
To tymczasowy przydział.
Jestem zwolniony?
Poważnie, Durand?
Przepraszam.
Adam?
Jak myślisz, dlaczego go zabiła?
Rozumiem Semerowa. I totalnie rozumiem Harlowa, ale...
Wiem, dlaczego zabiła Adama.
Myślała, że to on przetrzymywał ją w tym domku.
Co?
To szaleństwo. Wiem.
Próbowałem jej to wypersfadować.
Nie chciała słuchać.
Ciągle się na to wściekała, gdy mi uciekała.
Jak, u diabła, wpadła na taki pomysł?
Nie chciałem cię w to wciągać bardziej, niż już byłeś wmieszany.
Widzisz, do czego doprowadziło mnie ściganie Adama.
Naprawdę sądziłem, że ją zatrzymam i skończę to.
Nadal tak sądzisz?
Chcę, żebyś był naszą osobą do kontaktu z bostońską policją.
Współpracuj z Tommym i sprowadź Emily bezpiecznie.
Nie wiem.
Nikt nie zna jej tak, jak ty.
To już nie jest kobieta, którą znałem.
Daj spokój, Nick.
Dobrze.
Świetnie.
Musimy ją tu sprowadzić, zanim ktoś jeszcze ucierpi.
Póki co, zatrzymamy te rewelacje o Radfordzie dla siebie.
Po sprowadzeniu Emily razem pójdziemy do działu wewnętrznego
w sprawie Radforda.
I, Nick...
Masz być lojalny wobec mnie. Nie wobec Tommy'ego albo kogoś innego.
Żadnych tajemnic. Rozumiemy się?
Jasne.
SZEF BOSTOŃSKIEGO FBI NIE ŻYJE
Będę gotów.
Zabiła Adama?
Mój Boże.
To moja wina.
Wszystko, co od tej pory zrobi, to moja wina.
Wezmę prysznic.
Spałeś z nią?
Tej nocy gdy uciekła. Spałeś z nią?
Kochasz ją?
Część mnie zawsze będzie ją kochać.
Kiedy odjeżdża kolejny autobus do Colebrook?
O 21. Zatrzymuje się wszędzie.
Manchester, Concord, Plymouth, Whitefield, Lancaster, Colebrook.
-O której jest na miejscu? -O 1 nad ranem.
Cztery godziny?
Zatrzymuje się wszędzie.
Jasne.
Dwadzieścia, trzydzieści. Proszę. Dziękuję.
Numer zastrzeżony Połączenie przychodzące
-Tak? -Nie zabiłam Radforda.
Emily, gdzie, u diabła, jesteś?
Posłuchaj. Zostawiłam go żywego. Żył.
Gdzie jesteś?
Posłuchaj.
Obydwu wam grozi niebezpieczeństwo.
Nie wiem, jak mnie tam znalazł, ale znalazł.
I może obserwować ciebie i Flynna.
Potrzebujesz pomocy. Źle z tobą.
-Po prostu powiedz, gdzie jesteś. -Możesz mnie posłuchać?
On cię skrzywdzi. Skrzywdzi Flynna.
Proszę, Nick. Jestem już blisko.
Jedyne, czego jesteś blisko, Emily,
to zostania zastrzeloną na ulicy.
Pomyśl o naszym synu.
Myślę!
Nie będzie dorastać w przekonaniu, że jestem zabójczynią.
Prędzej umrę, próbując oczyścić swoje imię.
Ktoś zabił tych wszystkich ludzi i dowiem się, kto to zrobił.
Nie tędy droga.
Nie tędy droga, Emily.
Jeśli chcesz złapać tego kogoś,
musisz oddać się w ręce policji.
Przykro mi, Nick.
Nie mogę tego zrobić.
Co jest?
To ja.
Dzwoniła.
Przyjrzyj się dowodom, tato. Musimy wziąć pod uwagę, że to ona.
Nieprawda.
Fakty mówią same za siebie.
Nie traktuj mnie z góry, chłopcze, nie znasz własnej siostry?
To twoja rodzina, na litość boską.
Właśnie w tym tkwi problem.
Nie wziąłeś pod uwagę tego, że może to ja ją znam, a nie ty?
Nie przyszedłeś tutaj z troski o mnie.
Przyszedłeś, bo nie mogłeś się doczekać,
żeby mi powiedzieć, że twoja siostra zniknęła.
Gówno prawda i wiesz to. Przyszedłem tu ze względu na ciebie.
Ostatnim razem prawie umarłeś.
Jak widzisz, nie przekręciłem się z powodu szoku.
Więc możesz już iść. Świętuj. Znowu pijesz, wiem to.
Wspaniały detektyw znowu trafia.
A może Emily mnie wsypała, a ty ją kryjesz?
Po tym, jak ją wyrzuciłeś?
Jasne, że tak myślisz.
Was dwoje przeciwko światu. Zawsze tak było!
Reszta może iść do diabła!
Nie przejmuj się, znam drogę.
Posłuchaj, tato, proszę...
Odezwie się do ciebie, a gdy to zrobi,
musisz ją wydać.
Po prostu ją wydaj.
Brudna ćpunka.
Przepraszam. Zły sen.
Na podstawie jej rozmowy z Nickiem
wygląda na to, że na nikogo teraz nie poluje.
Chyba że mamy do czynienia z rozdwojeniem jaźni.
To chyba przesada, doktorze Vega.
Co ma pan na myśli?
Powiedzieliście, że sądziła,
że zabójca depcze jej po piętach.
Może powinniśmy rozważyć, że jest jednym i drugim,
zabójcą i śledczym, który go ściga.
Z całym szacunkiem, doktorze,
nie zauważyłby pan tego stanu
po takim czasie spędzonym z nią?
Niekoniecznie.
Muszę zobaczyć taką jej stronę, żeby wiedzieć, że istnieje.
Może widziałem tylko jedną.
No dobra. Wiemy na pewno, że musimy ją znaleźć.
Doktor Vega powiedział, że gdziekolwiek się udała,
ma to związek z jej dzieciństwem.
I z wizją, którą ma od powrotu.
Tak, oko.
Płaczące krwią.
Doszła do tego, że chodzi o drzewo.
Bawiła się tam z innymi dziećmi.
Musimy porozmawiać z jej bratem i ojcem.
Albo zagłębić się w jej przeszłość.
Była adoptowana.
I zapytać ludzi o co?
„Czy Emily bawiła się obok drzewa?”
Nie. Ona nadal uważa, że prowadzi sprawę. Podąża za wskazówkami.
To drzewo. To miejsce. To jej kolejna wskazówka.
Znajdziemy drzewo, znajdziemy ją.
Dobra, wy dwaj bierzcie się za brata i ojca,
my przyjrzymy się sierocińcowi.
Trzydzieści pięć?
Dziękuję.
Przepraszam, proszę pani.
Pasażerka autobusu się skarżyła.
Angielski. Mówi pani po angielsku?
Nie. Angielski nie.
Ta cisza, którą nas raczysz,
jeszcze bardziej naraża twoją córkę.
Wiesz to.
Warren, pomóż to zakończyć.
Wszystkim.
Pomyśl o swoim wnuku.
Wiesz, jak to się skończy,
chyba że to ja pierwszy ją znajdę.
Pomóż nam z tym drzewem.
Bawiła się tam jako dziecko.
Pamięta, że były tam inne dzieci, śpiewali.
Czy to mogły być rodzinne wakacje? Szkolna wycieczka?
Wystarczy, że zaprzeczysz. To już nam pomoże.
Będziemy mogli przyjrzeć się okresowi spędzonemu w Barrett House.
Nie siedź tu i nie kłam, jakby ci na niej zależało.
Spędziła tam sześć lat.
Wystarczył zaledwie rok, żebyś się poddał.
Gdyby chodziło o moją żonę, nic by mnie nie powstrzymało.
Kolejne małżeństwo?
Jesteś słabą namiastką mężczyzny. Wynoś się!
Chodźmy.
Spróbujemy z bratem.
Jasne, idźcie do tego zdrajcy.
Jest taki sam jak ten tutaj. Pierwszy, by wepchnąć ją pod autobus.
Warren, zabiła agenta FBI.
Widziałeś, jak pociągnęła za spust?
Strzelała do detektywa Gibbsa i do mnie.
Sam ją nauczyłem strzelać. Gdyby do ciebie strzeliła, nie żyłbyś.
Zapiszcie to sobie.
Słyszałem, jak składałeś przysięgę, ty tchórzu.
Słyszałem, jak składałeś jej przysięgę.
Mężczyzna dotrzymuje słowa. A teraz wynoście się do diabła!
Szukacie parku, w którym bawiliśmy się jako dzieci?
Jej lekarz powiedział, że pamiętała inne dzieci.
Śpiewali.
Cóż, mnie tam nie było.
Jack, cokolwiek, co pamiętasz, może pomóc.
Panowie, naprawdę chcę pomóc. Naprawdę. Ale nie pamiętam niczego
z tamtego okresu. Byłem dzieckiem.
Naprawdę powinniście pogadać z ojcem.
Jak wyglądały relacje twojego ojca i siostry?
Była synem, którego nigdy nie miał.
Uprawiali razem sport?
Rzucali piłką, trenowali uderzenia, coś takiego?
Może jakieś miejsce blisko waszego domu?
Nie. Biegała.
Gdy rodzice ją adoptowali,
ciągle mówiła o uciekaniu.
Tego nie wiedziałem.
Owszem. Bezustannie.
Była nieszczęśliwa?
Nie. Wręcz przeciwnie.
Nie potrafiła znieść tego, że jest szczęśliwa.
Jakby myślała, że wszystko się rozpadnie w sekundę,
że rodzice ją oddadzą,
a ja knuję przeciwko niej.
Więc chyba wymyśliła, że równie dobrze może
odrzucić całą rodzinę pierwsza.
Czy kiedykolwiek uciekła?
Nie. Tylko tak mówiła.
Groziła.
Zyskiwała przez to sporo uwagi.
Mówiła kiedykolwiek, dokąd by uciekła?
Nie.
Jako dziecko żartowała
o zamieszkaniu z wesołą kompanią w Lesie Sherwood.
Uwielbiała Robin Hooda. To pamiętam.
Ale nie sądzę, żeby siedziała teraz w samolocie do Anglii.
Może jest...
LAS SHERWOOD MASSACHUSETTS
PARK NOTTINGHAM
Nie wierzę.
W co?
Dziękuję, Jack. Dziękuję. To może się udać.
Co znalazłeś?
-Chodźmy. -Co znalazł?
Dzięki, stary.
Nie ma sprawy.
Znasz stary park rozrywki przy I-93 zwany Parkiem Nottingham?
Tak. 40 minut w górę drogi, tuż za Colebrook.
Trzydzieści, jeśli masz eskortę.
A my ją mamy.
Jasna sprawa.
Kurwa!
Zgaś światła.
Agencie Durand! Tutaj!
Jezu.
Rozkład ciała wskazuje na 10 lat,
przynajmniej.
Chryste, to długo zanim ją porwali.
Nick.
Wiedziała, gdzie kopać.
Znaleźliśmy jej ślady.
Potrzebuję tylu ludzi, ilu się da.
Zablokować drogi we wszystkich kierunkach.
Radzę skupić się na granicy.
Nie byłbym taki pewien.
Nie sądzę, żeby uciekała.
Tak czy inaczej, sprawdźcie granice.
Musimy przeczesać te lasy z psami.
W promieniu 10 kilometrów od grobu.
Dzwoń. Potrzebujemy więcej ludzi.
Dzień dobry, ze szpitalem Parkview General.
W Bostonie?
Tak, kardiochirurgia płucna.
Mam. Połączyć panią?
Tak. Proszę połączyć. Dziękuję.
Kardiochirurgia płucna.
Dzień dobry, mówi Kathryn Carbone,
B-tronic.
Dzień dobry.
-Jak leci? -Jestem gotowa na przerwę.
Znam to, też dziś wcześnie zaczęłam.
Dzwonię w sprawie naszego urządzenia,
które wasz pacjent dostał kilka lat temu.
Mogą być z nim problemy.
I zastanawiam się, czy mogłabym dostać namiary
na tego pacjenta, bo będziemy tego potrzebować.
Mogę przesłać mailem wniosek o informację, ale nie mogę...
Wiem. Rozumiem.
Ale mam numer seryjny, więc może...
Musimy dostać formularz.
Nie może pani znaleźć tej informacji u was?
Gdyby się dało, nie dzwoniłabym do pani.
Mogę tylko przesłać formularz.
Chodzi o to, że to może mieć wpływ na życie tego pacjenta,
więc chyba możemy nagiąć nieco procedury?
Naprawdę nie. Przepisy federalne.
Wie pani, jak to działa.
Ja tylko ich przestrzegam.
Mogę porozmawiać z przełożonym?
Moja przełożona powie pani to samo.
Połączyć panią?
Nie. W porządku.
-Przykro mi. -Rozumiem.
Dziękuję.
Hej, słuchajcie.
Szukamy białej kobiety, 175 cm wzrostu.
Pokaż ręce.
Powoli i spokojnie.
Przetłumaczone przez: Liliana Reguła